درد دلهای يک کويری

زندگي زيباست

اولين باري كه بشر در اولين زمزمه صبح بخبر

 با اولين جويبار زمين اولين بار صفاي سرد شستن را روي گيجي يك شب خواب قشنگ پاشيد

با خودش گفت آري ...... رندگي بس زيباست

و از آن پس در پي هر زشتي

     از پس هر ضربه بر قامت صلح

     از پي هر شليك به تن پر درد بشر

          يك نفر با خود گفت : آري ... زندگي بس زيباست

و جنايت پيداست

     فحشا كمي پنهان تر

     و همانجا كه كسي يك روز، بر تن سبز درختي چه قشنگ ،

عكسي از قلب خودش را حك كرد

مردي از درد چنان مي پيچيد كه فراموش كرد بگويد : آري ... زندگي بس زيباست

ديدن زيبايي از پس پرده پر چين قفس

لمس شفافست يك خط نور از پس كاغذ بي خط اسارت

خوردن يك بغل شبدر مهر ، از پس گوشي و سيم و ارتباط

از پس روايت يك غصه ، از پس تراوش يك ابر آه، گفتن : آري ... زندگي بس زيباست

چه قشنگ است ببندم در را ، و بگويم در اين بهت بزرگ در اين آتشكده پر دعوا

     در اين دير عظيم كه ستونش سست است و فقط صبر خداست كه نمي لرزد سقف

     در اين هستي بي همتا، در اين جمع شعور و احساس

چه كسي مي گويد كه زشتي هم هست

هست زني كه بلور قلبش شده جام پر از كينه مرد

كه ازاين جام تا به ابد آكنده جرعه اي به هر رهگذر هرزه و پست به هر بازيگر پرده مهر

مي دهد تا دنيا مزه تلخ جهالت بچشد

تا مردي در خانه تكيه داده به غرور از پس خواندن بخش خبر به زنش خيره شود

و براي فروكش نوع دوستي با صداي به بلندي يك فرياد از ته آن دل پر شهوت بكشد آه

كه خدايا عدالت كو .....؟

چه كسي مي گويد

گوشه اين شهر قشنگ

يك نفر زخم خورده دشنه فقر يك نفر ژان والژان

بك نفر خسته خس خس سينه پر اسم پسر، خسته از زق زق واريس زنش

خسته از يك روز نشستن سر راه چشم در آنهمه چشم گذر

همه خستگي اش را جمع كرد كوبيد به سر يك تنها تا كه شايد ته جرم و گناه تكه ناني بخرد

چه كسي مي گويد وقت  آبتني در سبزه پارك

بوي خوش يك عطر زنانه معنيش دختركي شاداب است

كه بجاي قهقه بر برگ درخت

مي هراسد زخم كهنه عصمت مانده بر پيشاني نگذارد امرور لقمه ناني براي برادر ببرد

سه روز است شعر ننوشيدم.

و پاي كشان در اين صحراي بي شعر و علف

به دنبال سايه‌اي مي‌گردم بي‌منت

به دنبال نهري كه آبش، در دفتر روزنامه ثبت نباشد

جويباري كه زلالش از تن خسته نخواهد سفته

ترانه باز دلم را افشرد

     و نم اشكي كه بهاري بود

     ديدنم را تر كرد.

          و من از اين حيرانم

از روئيدن آجر

     دور باغچه پر از گل بودن تو

از تنگي دل عاشق

از سفر حيرانم.

من از اين حيرانم كه چرا

     بوي آمدنت را سبزه نفميد

     آمدنت بوي جويبار مي‌داد.

من از شعر حيرانم

     كه چرا از آمدنت آبستن نشد

     كه چرا نگذاشت فكرم را

          كه پر از شوق تو بود

          فرش راه آمدن عشق كنم.

     و پس از رفتن گل.

          از دلتنگي من

          از اشكي كه نگذاشتم

ببيند حتي ديوار

          از آهي كه گذشت

     شعر گل كرد، ذوق باريد

     واژه تر شد.

و در اين حيراني

     من سرم را به دردهديه كردم.

      كنار جويبار هر چه ترانه

          به سنگ سخت ننوشتن تكيه زدم

     و به دنبال ترانه‌اي گشتم.

          كه امشب من را به اشك مهمان كند.

ترانه حيران از من

من حيران تر از ترانه

ديوار سر گردان غم

من سر گذاشته بر ديوار

زمان چسبيده به لحظه.

من در حسرت ديروز

من حيران، كاغذي مي‌خواهم

     كه سر عجيب ننوشتن

     هياهوي عجيبي كه

          كه مي‌برد هر چه واژه بود

     دلِ تنگ نوشتنم

                   در دلش جا بشود.

¤ نوشته شده در ساعت ٥:٥۳ ‎ب.ظ توسط پسر کوير

مردی مرد